Ganga Hoogendoorn "oprichtster van stichting Caveri": Op één van mijn reizen door India in 1998 had ik drie van mijn 4 kinderen meegenomen. De jongste was en is altijd geïnteresseerd in kleine kinderen. Zij was het die spelende kinderen ontdekte waarvan later bleek dat zij behoorden tot een weeshuis. Wij zijn toen uitgenodigd in dit weeshuis en hebben gespeeld en gezongen met de kinderen. De omstandigheden van het tehuis waren zeer slecht.     Ganga Hoogendoorn Tijdens deze reis kwamen we in een ander dorp waar dezelfde dochter in contact raakte met kinderen uit een sloppenwijk. Zij speelden tikkertje op straat en hadden erg veel lol met elkaar. Voor de terugreis naar Nederland hebben we toen al onze kleren naar de sloppenwijk gebracht. Terug in Nederland zag ik mogelijkheden om geld in te zamelen. Dit mede vanwege het feit dat ik een yogacentrum leid en zo veel contacten heb. Stichting Caveri was geboren. Nu zijn de omstandigheden van het kindertehuis enorm vooruit gegaan. Wat eerst alleen een begane grond woning was zonder ramen met een gevaarlijke veel te kleine keuken en een lekkend dak, is nu een huis met drie verdiepingen, ramen en betere keuken. Het kindertehuis is zeer bijzonder omdat twee bijzondere mensen, Jozef en Juanthy die zeer liefdevol zijn het tehuis leiden. Zij hebben deze taak vrijwillig op zich genomen en laten niets na om de kinderen te geven wat zij nodig hebben. Daarbij maken zij geen onderscheid of het kind al dan niet gezond of gehandicapt is. Om dit toe te lichten wil ik het verhaal vertellen van Marapha. Marapha is als jongetje van 2 het tehuis binnen gebracht. Dit jongetje bleek gebruikt te zijn als attractie om geld te verdienen. Hij werd als baby door een aapje in de lucht gegooid en opgevangen. Toen Marapha nekletsel bleek te hebben is hij door zijn ouders weggedaan. In deze omstandigheden is hij bij Jozef en Juanthy (de ouders van het kindertehuis) gekomen. Zij hebben hem toen laten onderzoeken. De arts raadde hen toen af het kind op te nemen omdat het er slecht aan toe was. Ondanks het feit dat hij 2½ jaar was zag hij eruit als een baby van 1 jaar. Ook nu nog heeft Marapha groeiachterstand. De angst van Marapha was zo groot dat hij geen moment alleen kon zijn. Juanthy heeft hem de eerste drie maanden onafgebroken bij zich gehouden. Nu, 2 jaar later, is Marapha de spil van het tehuis. Alles draait om hem. Hij kan niets, hij ligt op de grond, maar het kind straalt en iedereen is stapelgek op hem. Nu kreeg Jozef een ongeluk waarbij hij zijn ribben brak en twee dagen in het ziekenhuis was. Bij thuiskomst lag hij in een apart kamertje om tot rust te komen. Hij miste Marapha echter zoveel dat hij de kamer uit kwam en op een stoel naast Marapha ging zitten die op de grond lag en begon zijn naam als een mantra te herhalen: “Ma… Mara…Marapha.” Het gezicht van Marapha begon te stralen. Jozef kreeg tranen in zijn ogen en werd rustig. Ondanks het feit dat dit tehuis met zeer weinig middelen moet rondkomen, is het een voorbeeld voor liefde. Het huis is altijd gezellig en open. De kinderen zien er goed uit. Op de een of andere manier zorgt Jozef ervoor dat alle kinderen Engels spreken. De uitwisseling die hier plaatsvindt en de liefde die dit met zich meebrengt is de energie die terugkomt bij iedereen die hiermee verbonden is. De inzameling van geld voor dit tehuis is een bijdrage aan de liefde die daar zo openlijk wordt gedeeld en gegeven. Zij zijn dankbaar voor alles wat zij krijgen. Er komt nooit een verzoek of een vraag. Zij wachten rustig af wat er komt en zijn daar tevreden mee. Dit laat zien dat geven en ontvangen een en dezelfde energie is. Er is geen specifieke gever en geen specifieke ontvanger. Waar liefde gedeeld wordt is het één. Dit is op geen enkele manier in geld uit te drukken. Overigens zijn alle medische onderzoeken afgerond ten aanzien van Marapha. Het blijkt dat de hersenen van Marapha zo beschadigd zijn dat prikkels vanuit de hersenen niet meer bij de organen komen en Marapha zal overlijden.